Er zijn veel plekken waar je je thuis kan voelen. Dat je het gevoel hebt dat de fysieke of mentale omgeving je past als een fijne jas. Thuis voel ik me thuis: als die hele bubs van kinderen, kleinkind, “aanhang” en niet vergeten vrouw om de tafel zitten kan ik m’n geluk niet op.
In het dorp waar ik m’n hele leven woon voel ik me op mijn gemak. Rondlopen, mensen groeten, weten wie het zijn, de woonomgeving, strand, duin noem maar op. Een paar jaar geleden organiseerden we een reünie van onze klas van de Van Speijckschool. Het gros van de mensen kende elkaar, woonde nog in het dorp. Het meest spannende was de reünie voor de mensen die het dorp in de loop van hun leven verlaten hadden.
Je kunt je ook thuis voelen in je manier van denken. Van oudsher voel ik me thuis in de Sociaal-Democratie. M’n denken is gevormd in de jaren 70, mede onder invloed van gesprekken met m’n vader. Hij was visser, werker bij de Hoogovens en uiteindelijk vanaf begin jaren 60 arbeidsongeschikt. Het leven had een aanslag op zijn lichaam gedaan.
Zijn ontwikkelen en denken hebben mijn gedachten en ideeën vorm gegeven. Ik werd en ben nog steeds Sociaal-Democraat, eerlijk delen van kennis, macht en inkomen. En mensen serieus nemen om wie ze zijn en de situatie waarin ze zich bevinden. En er zit veel denk- en doekracht in de gemeenschap.
Na m’n pensionering ben ik in dorpen in Noord-Holland aan de slag gegaan met het maken van een Dorpsvisie. Inwoners helpen met het formuleren van hun toekomstbeeld, waar ben je trots op in je dorp en wat moeten we doen om dat te versterken. Ook in mijn eigen dorp. Mensen wat uitdagen op hun denk- en doekracht. Er kan veel, als er veel schouders onder gezet worden.
Als je je thuisvoelt in de Sociaal-Democratie is het logisch dat je politieke woning de PvdA werd. Ik heb in mijn leven veel gedaan voor dit politieke thuis. Raadslid, Wethouder, Bestuurslid, Ombudsman, kandidaat 2e Kamerlid, duo-statenlid. Ook m’n werk binnen de vakbeweging kan ik er aan koppelen….
Maar ja, ik ga nu dit huis uit. Het huis is veranderd, met de komst van GroenLinks voel ik me er niet meer thuis. Misschien komt het doordat ik wat ouder geworden ben. De landelijke partijtop doet z’n best de fusiepartij ook een sociaal-democratische uitstraling te geven.
Ik bemerk bij mezelf dat ik afgeknapt ben op de cultuur van die nieuwe club. Het spreekt niet meer de taal van de mensen die ik wil vertegenwoordigen. Voor wie ik politiek actief wil zijn (in welke vorm en op welke plek dan ook).
In het najaar ben ik gestopt met m’n werk voor de PvdA Statenfractie in Noord-Holland. De samenwerking met GroenLinks in de provincie verstevigt zich. Afscheid genomen van een groep mooie en gemotiveerde mensen. Pruttel nog wat na over de situatie rond arbeidsmigranten.
Lokaal nu op de lijst van KiesLokaal, een brede lokale partij. Niet meer namens de PvdA, het is wat wennen….
Nu dus in een ander huis, weer thuis gaan voelen. Ik heb wel de inboedel in m’n bolletje meegnomen……